Dertig jaar geleidehonden - Deel 1Sinds het voorjaar van 1977, inmiddels meer dan dertig jaar, heb ik samengewerkt met een geleidehond. Er zijn momenten geweest dat ik nooit meer zonder wilde, maar ook momenten van twijfel. Ik heb echter nooit meer zonder gewild.. Hieronder volgt het verhaal over die dertig jaar. Waarom wilde ik een hondIn de jaren zeventig woonde ik in Utrecht. In verband met mijn studie moest ik op allerlei plaatsen in de stad zijn. Ook toen al was ik geheel blind. Wat doe je in zo'n geval? Eerst eens diep nadenken hoe je op de gemakkelijkste manier in de stad van a naar b kunt komen, alvorens je de deur uit gaat. De gemakkelijkste manier is dan meestal met een bus of bij een kennis achterop de fiets en dan maar hopen dat je weer makkelijk thuis kunt komen. Een goed gebruiker van de witte stok was ik alleen toen ik twaalf was en alle obstakels om mij heen goed kon horen. In de stad kwam daarvan natuurlijk niets terecht; het verkeer maakte te veel lawaai om die dingen te doen waarmee blinden voor zienden onbegrijpelijk worden - rakelings langs een paal lopen en net op tijd uitwijken voor een geparkeerde auto en vervolgens struikelen over een tegen de gevel hangende fiets. Halverwege de jaren zeventig leverde de stad mij steeds meer stress op, zodanig dat er situaties waren waarin ik het gevoel had me als een stijve plank voort te bewegen, zo gespannen was ik, zo bang om ergens tegenop te lopen. De beslissingIk had dus alle reden om te besluiten een geleidehond te nemen, maar de gedachte daaraan kwam eigenlijk niet bij me op; in die tijd kende ik ook niemand die gebruikmaakte van een geleidehond. Het moment waarop ik besloot een geleidehond te nemen kwam als een donderslag bij heldere hemel: omdat mijn studie maar niet opschoot had ik weer eens een gesprek met de studieadviseur. Die onderbrak zichzelf op een gegeven moment middenin een zin en vroeg, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, "Heb je weleens over een hond gedacht"? Hij zei niet eens "Geleidehond" en nu bedenk ik me dat hij dat misschien niet eens heeft bedoeld, maar voor mij paste de schoen ineens; dde volgende dag heb ik het Koninklijk Nederlands Geleidehondenfonds (KNGF) gebeld, toen de enige geleidehondenschool in Nederland, en me aangemeld. WachtenNet als tegenwoordig kwam je ook toen op een wachtlijst; ik moest wachten, zo ongeveer tien maanden. Ik was echter niet anders gewend dan geen hond te hebben en ik ging dus gewoon door op de oude voet. Wel ben ik in de zomer van 19976 bij iemand op bezoek geweest die een geleidehond had. We gingen 's avonds een blokje om en hij liet me zien hoe zijn hond zich op straat gedroeg: om obstakels heen liep, ja, zelfs ons tweeën om obstakels heen leidde. Ik denk dat ik behoorlijk onder de indruk geweest ben en het vooruitzicht een hond te krijgen werd er alleen maar leuker op. In diezelfd tijd kreeg ik een oproep van de geleidehondenschool om naar Amsterdam te komen voor wat nu ongetwijfeld een intake zou worden genoemd. Dit was een leuke wederzijdse kennismaking; hoewel mij werd gevraagd of ik goed ter been was, kreeg ik ook de mogelijkheid om een stukje met een echte, bijna voor aflevering gereedzijnde geleidehond te lopen en dat maakte het wel heel concreet. Gelukkig, ik was 'Goed ter been'" en ook mijn 'Huiselijke situatie' - een studentenkamer van niet meer dan 3 bij 3 meter - was in ieder geval niet te klein voor een van de in opleiding zijnde viervoetige kandidaten. Laatste loodjesIk herinner me dat ik in het najaar ongeduldig begon te worden en in november ook maar eens ben gaan bellen. Wat ik te horen kreeg was een vaag standaardantwoord: "We zijn bezig, maar we kunnen nog niets concreets zeggen". In december echter kreeg ik, toch nog onverwachts" een oproep om in januari 1977 naar Amsterdam te komen - toen nog voor tweemaal een week training.
Verwante links
|