Dertig jaar geleidehonden - Deel 4ValkuilNog voordat Ellen naar het pleeggezin ging, ging ik in training met de tweede hond, Cisca, ook een Duitse herder; omdat de eerste een Duitse herder was en heel goed bevallen was, had ik gekozen voor een hond van hetzelfde ras. Dat bleek een echte geleidehondengebruikersvalkuil te zijn. Met de keus voor hetzelfde ras koos ik ook voor een hond die net zo goed was en.... net zo goed als Ellen kon niet, zeker niet in het begin. DominantCisca was niet zo geconcentreerd, erg wild in de omgang, wat ook erg leuk kon zijn, als je tenminste niet opkeek van flink gekraste handen, maar ook erg dominant. En dat bleek toen ze voor het eerst slaags raakte met de hond van mijn vriendin, een Mechelse herder, die ten opzichte van Cisca ook niet de neiging had over zich te laten lopen. Beide dames trokken samen aan een lekke voetbal, ieder aan één kant, steeds harder, steeds nijdiger. Op een gegeven moment ging het eerst nog enthousiaste gegrom over in fel gekijf en enkele seconden later vlogen ze elkaar met veel misbaar in de haren. Er moest wat gedaan worden, dus ik deed het stomste wat je maar kunt doen; ik vatte Cisca met beide handen om haar achterpoten en wilde haar terugtrekken uit de vechtpartij. Cisca, die volop in de vechtpartij verwikkeld was, voelde iets aan haar poten, vatte dit op als een deel van de knokpartij en beet in een reflex achterom - Mij dus. Met een vernietigende klap klemden zich haar kaken om mijn rechterhand. Gelukkig, die hand heb ik nog en ik kan hem ook nog steeds gebruiken, ook om braille te lezen, maar geschrokken was ik wel en nog geen half uur later zat ik dus in het ziekenhuis van Naarden om een tetanus-injectie te halen. TwijfelVoor mijn vriendin en mij zat de schrik er goed in; Cisca en haar hond stonden op voet van oorlog en dat maakte iedere boswandeling, waarbij het nu juist zo leuk is om twee honden samen los te laten, zou onverwacht kunnen overgaan in een vechtpartij. Echt rustig wandelen doe je dan niet meer. een maand of zeven later zou de tijdelijke rust weer worden verbroken door een zware knokpartij, dit keer op Duitse grondgebied. Wij waren hier allebei zo van ondersteboven, dat ik heel erg over mijn hond begon te twijfelen. Daar kwam nog bij dat Cisca, wanneer ze in groepen meeliep, ongelofelijk hard trok, zodanig, dat je bang zou worden er een rugkwaal aan over te houden. Tot een rugkwaal heeft het niet kunnen leiden; toen Cisca nog een keer uitviel, dit keer naar een hond die op te korte afstand voorbijkwam, heb ik contact opgenomen met de Geleidehondenschool. Er werd een gesprek gepland en daarin werd besloten we dat Cisca op termijn zou worden vervangen; er moest natuurlijk worden uitgekeken naar een hond die bij mij zou passen. CliffAan het eind van de nogal intensieve en emotionele periode met Cisca, ongeveer anderhalf jaar, kreeg ik in het najaar van 1988 bericht dat er een kandidaat gevonden was en in januari van 1989 ging ik definitief in training. Met Cisca reisde ik naar Amstelveen. Een heel rare ervaring om haar daar af te leveren en nog dezelfde dag in training te gaan met Cliff, een zwarte reu. De training met dit beest valt het best te typeren door datgene wat ik al aan het eind van de eerste trainingsdag tegen mijn instructeur zei: "Deze hond had ik drie maanden geleden moeten hebben, toen ik in Griekenland was"! (Ik was toen op een van de eilanden en ontdekte hoe onregelmatig daar de trottoirs, als ze er al waren, aangelegd waren, met lage en dan weer hoge afstappen. Mijn instructeur vond dit wat voorbarig, maar Cliff werkte zo rustig, zo vastbesloten, dat ik ervan overtuigd was dat mijn eerste indruk juist was - ik had gelijk... voor de volle vijf en een half jaar dat ik Cliff heb gehad; hij stak Ellen naar de kroon. HarmonieMijn toenmalige vriendin kreeg in maart van 1989 haar tweede hond. Om oorlogssituaties als van de afgelopen anderhalf jaar te vermijden, werd haar de zus van Cliff beloofd. Het plan van het KNGF slaagde: van Cliff en zijn zus zijn foto's waarop ze te zien zijn, allebei in volle galop, elk aan het eind van een stok, op weg naar ons om die ene stok terug te brengen. MeesterstukVijf en een half jaar ging alles voor de wind, met Cliff, met wie ik tot diep in Oost-Duitsland doordrong - en met succes. in de zomer van 1993 echter begon Cliff 's nachts vreemde smakgeluiden te maken met zijn bek. Dit werd erger en toen ik de dierenarts raadpleegde, bleek hij een ontsteking in zijn verhemelte te hebben. Eerst werd prednisolon voorgeschreven en toen dat niet hielp een schoonmaak-operatie. Alles leek opgelost, maar een maand later was het weer zover. Weer een schoonmaak-operatie en dit keer werd er ook weefsel opgestuurd naar de kliniek voor gezelschapsdieren voor nadere analyse. Er bleek niets aan de hand te zijn en dus gingen Cliff en ik, hij nog maar nauwelijks hersteld van de operatie, welgemoed op bergwandelvakantie in Slowakije. Wat Cliff daar heeft laten zien heb ik altijd beschouwd als zijn meesterstuk; tot op smalle rotspaadjes met losliggende stenen bleef hij bedachtzaam werken en zelfs op kronkelige, steilafdalende bospaadjes, waar wij in marstempo afdaalden, hield hij juist voor een kruisende waterloop vastberaden in. van de twee doorstane operaties was niets te merken. De laatste maandenTerug in Nederland kreeg ik nogmaals te horen dat de uitslag negatief was, hetgeen in gewone termen betekent dat er niets kwaadaardigs gevonden was. Enkele weken later echter werd ik door de dierenarts gebeld met de mededeling dat er wel degelijk iets aan de hand was en dat er redelijkerwijs niets aan te doen was. Nog weer een maand later, inmiddels was het half november, begon zich aan de rechter kant van Cliff's bek een verdikking te vormen. Tijdens eerste kerstdag - wij waren op bezoek bij mijn zusje - roofde hij in een onbewaakt ogenblik meer dan een ons camembert van tafel, hetgeen wij van harte lieten gebeuren. Op de ochtend van 8 januari 1994 liep hij bij mij in huis nog met een tennisbal te spelen, die zorgde voor een tijdelijke verdikking aan de linker kant van zijn bek. 's Middags bracht ik Cliff naar de dierenarts, waar hij twee injecties kreeg. Hij werd zes jaar en acht maanden. Tweemaal in trainingTwee dagen later al ging ik weer in training in Amstelveen. De hond die ik toen kreeg heette Nubby. Wij hebben maar drie maanden samengewerkt; ik denk niet dat het voor hem gemakkelijk geweest is mij tevreden te stellen. Vrij snel na de training al, die overigens niet vlekkeloos verliep, moest hij hard aan het werk. Dat betekende dat we vrijwel elke dag naar een voor hem en vaak ook voor mij onbekende bestemming moesten reizen. Al snel werd duidelijk dat wat ik wilde of eigenlijk gezien mijn werksituatie moest, voor deze hond niet reëel was.. Dus begon de procedure weer van voren af aan; in juni van 1994 ging ik voor de tweede keer binnen één jaar in training, nu met Gregor, een kruising van labrador en golden retriever. Twee jaar heb ik met deze hond gewerkt, maar een succes was het niet; hij was heel vriendelijk en makkelijk in de omgang, maar wat traag en besluiteloos in het begeleiden (Aarzelen voor obstakels of smalle doorgangen) en dus eigenlijk niet zo opgewassen tegen de sterk wisselende situaties in zijn werk. Dus toch nog maar weer een keer opnieuw begonnen. Voor- en tegenspoedMet enkele van de honden heb ik pech gehad, met de andere twee erg veel geluk. De overstap naar steeds weer een nieuwe hond werd mogelijk door de medewerking van het KNGF. In de perioden dat het met Cisca en later met een van de andere niet goed ging, had ik steeds intensief contact met de geleidehondenschool. Daar heeft men steeds geprobeerd een hond te kiezen die zoveel mogelijk opgewassen leek tegen de dingen die mijn werksituatie met zich meebracht. Werd ik van al deze wisselingen niet moe? Ja, inderdaad; ik merkte vooral bij de laatste wisseling dat ik het beu begon te worden. Als ik de nieuwe hond vergeleek met een van de twee - Ellen of Cliff - dan viel de vergelijking snel ten nadele van de nieuwe hond uit; je bent al gauw geneigd de tekortkomingen van honden uit het verleden te vergeten. Ik denk dat elke baas dolgraag wil dat de nieuwe combinatie van hem of haar met een nieuwe hond een succes zal worden; vandaar dat geleidehondenbazen eindeloos kunnen vertellen over de kwaliteiten van hun 'Nieuwe' aanwinst. (Bedenk in zo'n geval dan maar dat een hond nooit perfect kan zijn - of geweest kan zijn). Een nieuwe hond zal in het begin echter nooit datgene kunnen dat een doorgewinterde gepresteerd heeft. Wat mij erg heeft geholpen is dat ik graag met honden bezig ben; steeds als ik een nieuwe hond kreeg lukte het me toch weer om met volledige inzet aan de training te beginnen. Ik denk dat het iets te maken heeft met wat honden voor mij betekenen: hoewel het dieren zijn hebben ze ieder hun persoonlijke eigenschappen en daar ben ik nieuwsgierig naar. Zo was Ellen rustig, bij het verlegene af, heel toegenegen en zachtaardig, Cisca daarentegen was zeer dominant, erg levenslustig, maar ook strijdlustig zo nu en dan, zoals we zagen. Cliff stak Ellen naar de kroon, zoals gezegd; hij was heel betrouwbaar, erg op zijn werk en mij gericht. De vierde heb ik slechts oppervlakkig leren kennen en De vijfde was een nogal ingetogen, zachtaardige reu die zijn werk er als het ware "Een beetje bij deed". De zesde is een verhaal apart en dat bewaar ik voor het volgende artikel.
Verwante links
|