Dertig jaar geleidehonden - deel 5

De zesde hond, schreef ik in het vorige artikel, zou een apart verhaal - en dus een apart artikel zijn. Hier volgt het:

Nooit had ik, voorafgaand aan de training, mijn toekomstige hond gezien. Het door het KNGF gevoerde beleid is echter drastisch veranderd op dit punt. Gevolg daarvan was dat ik in mei van 1996 gebeld werd; men wilde mij mijn nieuwe hond graag laten zien.

Vernon

Op 7 juni kwam een medewerkster van het KNGF met een grote levendige hond bij mij op bezoek. Vernon heette hij en hij was een kruising tussen labrador en Duitse herder, helemaal zwart, met een mooie bruine gloed eroverheen - zegt men. We liepen een blokje met hem om en eenmaal bij mijn huis teruggekomen, sloeg Vernon zelf al het paadje naar de voordeur in - de eerste indruk was goed, hoewel Vernon wel erg druk leek. Na afloop besloot ik het er maar op te wagen, d.w.z. ik zou met Vernon in training gaan.

Training

Tijdens de training leek eigenlijk alles heel goed te gaan; Vernon was wel druk, had een behoorlijke eigen wil, maar was allervriendelijkst en graag tot een spelletje bereid. Ik kreeg instructie van Kees, degene die zelf Vernon getraind had en ik merkte al gauw hoe sterk de band tussen Kees en Vernon was. Later hoorde ik ook hoeveel moeite het Vernon had gekost om te schakelen van zijn pleeggezin naar de situatie op de geleidehondenschool; pas bij Kees was hij tot rust gekomen. Aan het eind van de tweede week werd ik met Vernon naar huis gebracht. Vernon vond geen rust en bleef heen en weer lopen, reagerend op alles wat hij buiten hoorde of zag. Ik besloot net zolang te blijven zitten tot hij zou gaan liggen en dit gebeurde uiteindelijk inderdaad: Vernon kwam naast me liggen en viel in slaap.

Trap

Dat het niet goed zat en eigenlijk op zo'n korte termijn ook niet goed kon zitten tussen Vernon en mij, bleek nog diezelfde middag. Ik riep hem met de bedoeling hem de bovenverdieping te laten zien. Vernon echter weigerde resoluut de trap op te gaan en week zelfs terug. Ik schrok en besloot na nog enkele vergeefse pogingen dat hij dan het huis maar niet moest zien - hoe meer ik zou aandringen, hoe groter wellicht zijn afkeer of angst van trappen zou worden. Wel belde ik het KNGF om te melden wat er mis was. Men herkende het probleem, maar wist zeker dat tijdens Vernon's training nooit iets dergelijks gebleken was.

Ontroerend

Dinsdags daarna kwam Kees. Hij ging op de trap zitten en begon tegen Vernon te praten. Hij had hondenbrokjes bij zich en probeerde Vernon daarmee te verleiden mee naar boven te gaan - ik bevond me in de kamer waar ik alles wel kon horen, echter zonder door Vernon gezien te worden. Makkelijk ging het niet, maar na zo'n tien minuten waagde Vernon één poot op de onderste tree van de trap. Kees beloonde hem uitbundig. Even later was Vernon nog twee treden gevorderd en vijf minuten later liep hij vrolijk met Kees mee naar boven, terwijl hij de hemel in geprezen werd. Ik moest het toen ook maar proberen en... het lukte nog ook. Sinds die tijd wandelt Vernon vrij door het huis - besluit om voor mij onbekende reden ineens naar boven te gaan of komt mij boven bij de computer met zijn neus dwingen om een deur open te doen. Maar dat was niet alles.

Spel

Ik heb een park op korte afstand van mijn huis, zelfs met twee vijvers erin en het leek me vanzelfsprekend dat Vernon van die prettige dingen moest kunnen genieten. Naar het park dus en daar liet ik hem los. Hij dook meteen het water in, kwam er ook weer uit, vond een steen die hij nauwelijks in de bek kon dragen en weigerde vervolgens bij mij terug te komen. Dit is in enkele woorden Vernon's onhebbelijkheid. Hij probeert mij vanaf afstand te verleiden om dichterbij te komen, maar zodra ik in de buurt kom, smeert hij hem weer en gaat honderd meter verderop staan smeken of ik weer in de buurt wil komen. Dan is hij weer aan zet en gaat hij er weer vandoor. Roepen helpt niet. Soms komt hij wel dichtbij, ziet dat ik erop uit ben hem aan de lijn te nemen en schiet weer weg. Natuurlijk meldde ik ook dit aan het KNGf. Diverse trucs hebben we geprobeerd om Vernon tot rede te brengen, echter zonder succes. Wel heeft het ertoe geleid dat Vernon en ik deelnamen aan een training bij een kynologenclub, waar ik het een en ander bijleerde over wat ik met Vernon kon doen om zijn gedrag te verbeteren. Onder druk van de omstandigheden werd ik vindingrijk; in feite kon ik hem niet meer loslaten in het park. Ik verzon spelletjes die ik ook thuis met hem kon doen. Die spelletjes vond Vernon leuk en ik zorgde ervoor dat hij ze nog leuker ging vinden. Dit leidde tot een veel beter contact tussen hem en mij en dat had weer tot gevolg dat hij als geleidehond veel beter ging functioneren.

Nog één keer een trap

Een vriend van mij had een woonhuis met daarin drie spiltrappen, open spiltrappen ook nog en spiegelglad. Ik ben er altijd vanuitgegaan dat ik Vernon daar maar niet eens mee moest confronteren. Om een lang verhaal kort te maken - Vernon bleef dus altijd beneden. Op een gegeven moment echter zocht ik hem beneden op om hem water te brengen. Hij was blij mij te zien en liep spontaan de eerste spiltrap op. Na hem uitbundig beloond te hebben - ik was stomverbaasd - liep ik samen met Vernon - hij in het tuig - de trap weer af en nog eens op. Sinds die tijd is er geen trap meer waarvoor hij weigert. ER is ook een moraal: Vernon was niet bang voor trappen, waarschijnlijk ook nooit geweest; hij durfde sommige trappen niet samen met mij op te gaan, simpelweg omdat we te weinig aan elkaar gewend waren.

Vier jaar

Ik heb Vernon nu bijna vier jaar. Ik denk dat er in die vier jaar twee tot drie jaar nodig waren om op elkaar ingespeeld te raken. Daarbij waren twee zaken van erg nadelige invloed:

  • Vernon hing erg aan Kees, zijn instructeur
  • Ik heb er veel moeite mee gehad hem enigszins te durven vertrouwen, met name omdat hij in het begin gauw afgeleid was en zich zo slecht gedroeg als hij los was.
Ik schrijf dit echter bijna aan het eind van het vierde jaar. Vernon en ik zijn afgelopen zondag teruggekomen van een wandelvakantie in Tsjechië. Hoewel het terrein daar niet extreem zwaar was, heeft Vernon, net als Cliff in 12993 in Slowakije, dubbel en dwars laten zien wat hij waard is: ook dit keer zijn we samen een steil pad opgelopen, stappend van de ene kniehoge steen op de andere en een dag later een steile helling afgedaald via een bospad met wortels en losliggende stenen. Dan zie en voel je wat je in vier jaar kunt bereiken met samenwerking.

Frankrijk

Een vriend van mij en ik besloten een vakantieweek door te brengen in het zuiden van Frankrijk, zo'n 80 km. noordelijk van Nîmes. In mei van 20903 namen we de TGV en de volgende dagen wandelden we in een schitterende omgeving, waarvan nauwelijks meer te merken was dat het vroeger een mijnbouwgebied geweest was. Vernon was inmiddels bijna zeven jaar bij mij en inmiddels een doorgewinterde hond. Zijn stabiliteit bleek o.a. uit de oerkalmte waarmee hij met mij smalle bruggetjes van meer dan tien meter lengte overstak, op zichzelf niet zo bijzonder, totdat ik ewrbij vermeld dat die bruggetjes niet meer waren dan stalen platen met een breedte van zo'n zestig cm. en met leuningen van tien cm. hoog, niet meer dan lage randjes dus. Een dag trokken Vernon en ik er met zijn tweeën opuit en ik zal niet gauw vergeten hoe we samen uitbliezen op een rotspaadje, onder de brandende zon, Vernon net opgefrist van koel drinkwater dat ik bij me had en alweer klaar om de tocht voort te zetten.

Ouder

Na 2003 was er de tocht naar de spoorlijn onder de Nederlands-Belgische grens bij Noorbeek, die Vernon en ik in oostelijke richting volgden, totdat we volkomen onverwacht niet verder konden, omdat we pal voor de tunnelingang stonden en, niet te vergeten, onze dagtocht naar Köln-Gremberg, een van de grote rangeerterreinen. Voeg daarbij de diverse boswandelingen, tijdens een waarvan ik mijn been brak, zodat Vernon en ik uren later door een ambulance moesten worden afgevoerd naar het ziekenhuis in Zeist. Je zou bijna vergeten dat Vernon inmiddels een oudere hond geworden was - zeker is dat dat aan zijn uithoudingsvermogen nauwelijks te merken was. Pas tijdens een wandeling van Dieren naar Apeldoorn, tijdens welke we ter hoogte van Loenen flink met stokken gooiden, die Vernon dan weer uit de beek moest halen en vervolgens tegen de helling op terug moest brengen, had ik het idee dat hij wat eerder moe leek te zijn.

Met pensioen

In maart van 2004 werd ik door de geleidehondenschool benaderd; men wilde een nazorgbezoek plannen, teneinde vast te stellen hoe het met Vernon ging. Tijdens dit bezoek werd ik eraan herinnerd dat Vernon ouder begon te worden - hij was inmiddels bijna tien. Men zou voor mij kunnen gaan uitkijken naar een eventuele opvolger, al was het maar om continuïteit te kunnen bieden. Ik twijfelde: Vernon was nog zo levendig en toonde zeer gezond, dus waarom? Ik liet me echter overtuigen door het argument dat, als Vernon snel zou gaan verouderen, de school niet onmiddellijk voor een vervangende hond zou kunnen zorgen. In juni kreeg ik van het vroegere pleeggezin van Vernon te horen dat zij hem graag weer terug wilden hebben. De rest laat zich raden: Vernon is nog een half jaar bij mij gebleven en op 3 oktober 2004 met pensionn gegaan. Hij leidt nog stees een uitbundig leven, waarin modder, water en draagbare voorwerpen hem door Jaap en Annie niet worden onthouden.

Verwante links