Dertig jaar geleidehonden - deel 6

Kennismaking

In juli maakte de geleidehondenschool een afspraak om kennis te maken met een mogelijke opvolger van Vernon. Dit keer ging het om een langharige witte herder, die, tijdens onze eerste proefwandeling in Amsterdam Betondorp zo vreselijk hard liep, dat ik me afvroeg hoe oud ik met deze hond zou worden. Haastig werd mij verteld dat de mogelijke opvolger van Vernon nog maar twee maanden in training was en dat er nog heel veel aan te doen was. Dat bleek ook wel, want tijdens het tweede bezoek, dat een maand later bij mij thuis gepland werd, toonde hij zich veel kalmer. Ik heb toen besloten dat dit inderdaad Vernons opvolger zou worden, zij het dan wel een grote: Yvin is een grote reu van zo'n 43 kilo.

Training

Op 4 oktober 2004 ging ik in training met Yvin, een week in Amsterdam en daarna nog enkele dagen in Utrecht. Eigenlijk is er uit die trainingsperiode maar een incident dat me is bijgebleven: Yvin raakte slaags met een andere hond, waarvan ik nogal schrok. Het idee dat ik een witte herder zou hebben die de neiging had om uit te vallen naar andere honden leek me vreselijk. Gelukkig is niets minder waar gebleken: Yvin is in zijn zachtaardigheid en zijn kalmte, soms ook wel eens bij het slome af, nog het best te vergelijken met Ellen, mijn eerste hond.

Kerstvakantie

In december zou Vernon twee weken komen logeren. Niets leek me leuker dan met beide heren het bos in te gaan. Zo gezegd, zo gedaan: het is een bijzondere ervaring met twee geleidehonden op stap te gaan die met hun halsbanden aan ??n riem gekoppeld zijn en als span, vlak naast elkaar lopend, aan het geleiden slaan. Als ik zei "Rechts" gingen er gelijktijdig twee koppen naar rechts. Samen rennen was natuurlijk nog leuker! Maar op een gegeven moment was Yvin totaal verdwenen. Roepen noch fluiten hielp. Pas na een kwartier kwam hij terug - met de tong op zijn schoenen! Als een oude man sjokte hij achter Vernon en mij aan. Toen bedacht ik me dat het wel een kwestie van conditie zou zijn.

Vraagteken

Het voorjaar van 2005 was schitterend. Yvin en ik zijn er dan ook diverse malen op uit gegaan en zo wandelden we o.a. van station Ede-Wagenin naar Otterlo, van 't Harde via Heerde naar Olst, van Holten naar Haarle en terug en zo nog het een en ander. Toch bekroop me onderweg nogaleens het gevoel dat Yvins conditie minder goed was dan je van een jonge hond zou verwachten. Tijdens het spelen met andere honden kwam het weleens voor dat hij onverwacht een kreet slaakte en het dan verder kalm aan deed. Zeker op langere wandelingen moest ik hem vaak aanmoedigen om door te lopen. In juni van 2007 kwam, na onderzoek in de Uithof, de aap uit de mouw. Yvin had het niet achter, maar aan zijn ellebogen; daarmee was er in elk geval een verklaring. Maar dat betekende ook dat Yvins dagen als geleidehond geteld waren.

Het laatste jaar

De geleidehondenschool was al gewaarschuwd en ik nam, veel te snel, weer een plekje op de wachtlijst in. Met Yvin deed ik intussen heel rustig aan. Lange wandelingen maakte ik niet meer, maar voor mijn werk bleef hij aan het werk. Dat ging zo goed dat we heel geleidelijk aan toch weer iets langere afstanden gingen lopen. Zelfs een wandelweekend in mei van 2008 ging prima. Tijdens dat Weekend leverde Yvin nog een mooie stunt: we liepen, op de provinciale weg van Bladel naar Reusel. Vlak nadat we het dorp in waren gegaan week Yvin met een resolute beweging van de weg af. Hij ging twee of drie treedjes op, boog naar links en kwam tot stilstand middenop een terras, naast een vrij tafeltje. Buitengewoon handig en met het prachtige weer van toen precies op tijd!

Vervroegd pensioen

Yvin heeft uiteindelijk, net als Vernon, het beste gekregen wat ik voor hem kon bedenken: ik bracht hem op 17 augustus naar zijn eigen pleeggezin terug, dat hem met open armen op het station van H. stond op te wachten. Daar kan hij in alle rust genieten van een onbezorgde, heel lange oudedag.

Verwante links

- deel 4