Kennismaking

Op 18 juni maakte ik bij het Amstelstation kennis met Capi, een zwarte labradorreu met een korte staart, die bij het minste of geringste in beweging komt. Capi was toen net twee maanden in training en net achttien maanden oud. Dat zou een nogal intensieve kennismaking worden; na een korte wandeling vlakbij het station namen we de trein naar het centraal Station en vandaar wandelden we dwars door de stad naar het Waterlooplein. Ik was zeer onder de indruk; zoiets had ik bij een kennismaking nog niet meegemaakt.

Korte samenvatting tot nu toe

Op 18 augustus gingen Capi en ik veertien dagen in training. Die verliep, zeker na de eerste drie dagen, onvoorstelbaar goed. Capi is heel alert, leert erg snel en is misschien iets te voorzichtig. Na de training volgden veertien dagen waarin het er ineens heel anders uit zag: Capi liep langzaam, bijna futloos. Ik raadpleegde zijn trainster en met haar advies gewapend gingen we verder. Inmiddels blijf ik me verbazen: kleine overhangende takken zijn voor hem aanleiding om te stoppen, in een onbekend restaurant loopt hij terug naar de plaats waar ik tevoren nog maar even heb gezeten en dat, terwijl hij nog maar vijf weken uit de training is! Misschien wel wat voorbarig om dit te schrijven, maar zo liggen de feiten). Capi werkt met een rust die je zou doen denken dat hij heel wat meer ervaring heeft opgedaan dan gedurende de zes maanden training mogelijk is.

Grappige dingen van Capi

  • 1. Capi heeft nog niet één keer geblaft! Maar zodra hij het doet, verschijnt zijn geluid hier.
  • 2. Hij is zo vreselijk dol op zijn eten! Daarvoor gaat hij in de keuken zitten wachten, totdat...K
  • 3. Eten is leuk, maar als er gestofzuigd moet worden, dan iS Capi springend en bijtend van de partij!

    • Ter afsluiting

    Deze artikelen maken duidelijk dat het hebben van een geleidehond niet alleen maar een kwestie van 'Meelopen' is. Je kunt geluk hebben, zoals ik met Ellen, Cliff en Yvin had en relatief moeiteloos tot een goede combinatie worden. Veelal echter, heb ik gemerkt, is het een kwestie van vooral samen willen werken: je vindt niet de ware geleidehond, maar je kunt proberen met zijn tweeën tot een goed duo te worden. Pas achteraf kun je vaststellen in welke mate dat gelukt is.

    Het hebben van geleidehonden heeft mij soms hoofdbrekens gekost, waarvan overigens veel te leren valt; zo heb ik, al kostte het veel moeite, door het werken met Vernon geleerd hoe belangrijk het is hen te laten werken, eigen verantwoordelijkheid te laten nemen, niet alleen om hem besluitvaardiger te laten worden, maar ook om zelf vaker te zien hoe goed sommige door hen gekozen oplossingen kunnen zijn; veel te vaak greep ik in het verleden in door het een of andere commando te geven; daar worden geleidehonden niet zelfstandiger van en ook al leer je zo'n fundamentele les, dan ligt de neiging toch steeds weer op de loer het roer volledig zelf in handen te nemen.

    Het is hoog tijd dit relaas af te sluiten; er is veel gezegd, maar lang niet alles - iedere geleidehondgebruiker kan boeken schrijven. Ik hoop echter erin geslaagd te zijn een goede indruk te geven van datgene waar je als baas van een geleidehond mee te maken kunt krijgen.

    Utrecht, 28 september 2008

    Hans Bastiani

    Verwante links

    - deel 4

    Contact

    Naar de Nederlandse beginpagina